KARKONOSZE

Zapraszamy w góry!!!

Poniżej przedstawiamy Państwu najbardziej charakterystyczne miejsca w Karkonoszach. Więcej informacji udzieli Recepcja w trakcie Państwa pobytu w lub przy jego planowaniu.

Śnieżka – schronisko położone na wysokości 1602 m.n.p.m.. Pierwsze nieistniejące już schronisko powstało tu w roku 1850. Jego właściciel Fryderyk Somer wydał w roku 1873 roku pierwszą na świecie widokówkę, na której był oczywiście widok Śnieżki. W roku 1974 oddano do użytku, nowy budynek schroniska w którym znajduje się również Wysokogórska Stacja Meteorologiczna IMGW (stare obserwatorium z 1900 roku rozebrano po wzniesieniu nowego). Budowla ma wygląd charakterystycznych spodków marsjańskich (3 talerze), w którym mieści się także bufet. Ze schroniska przy dobrej widoczności widać światła Wrocławia. Przy schronisku stoi wzniesiona w latach 1665-1681 barokowa kaplica pod wezwaniem Św. Wawrzyńca, w której co roku odprawiana jest uroczysta Msza Św.

Samotnia – schronisko położone nad brzegiem Małego Stawu, na wysokości 1195 m n.p.m., uważane za najpiękniejsze schronisko w Karkonoszach. Budynek stoi na dnie polodowcowego kotła, którego ściany osiągają wysokość do 1400 m n.p.m. Pierwsze wzmianki o budzie strażnika pilnującego stawu, w którym żyją pstrągi pochodzi 1670 roku. Obecne schronisko pochodzi z końca XIX wieku, i wzniesiono je na miejscu kilku poprzednich. Budowla o konstrukcji drewniano – murowanej przykryta jest stromymi dachami z charakterystyczną dzwonniczką. Pomimo wielu przebudów schronisko nie straciło swojego klimatu i wyglądu stylowej chaty. Schronisko przez wiele lat prowadził tragiczne zmarły Waldemar Siemaszko. Schronisko dysponuje bufetem i miejscami noclegowymi.

Strzecha Akademicka – schronisko położone na wysokości 1300 m n.p.m. pomiędzy dolinami Łomnicy i Złotego Potoku, przy rozległej łące górskiej. Pierwszy budynek postawiono tu w XVII wieku, który prawdopodobnie służył jako strażnica graniczna, a później jako buda pasterska, w której ówcześni właściciele zajmujący się pasterstwem obsługiwali również pielgrzymów, a później turystów zmierzających na Śnieżkę. Obiekt zmieniał wiele razy nazwę Buda Daniela, Buda Samuela, Buda Hampla, nazwy te pochodziły od zmieniających się właścicieli. W roku 1896 wzniesiono duże nowoczesne schronisko, które jednak spłonęło 10 lat później. Wówczas wybudowano istniejący do dziś kamienno-murowany budynek. Od roku 1957 jest to największe schronisko górskie w Karkonoszach, dysponujące bufetem i miejscami noclegowymi.

Dom Śląski – schronisko położone na przełęczy pod Śnieżką. Prawdopodobnie już w wieku XVII znajdowała się tu buda służąca za schronienie wszystkim wędrowcom udającym się na Śnieżkę. W 1847r. powstało pierwsze schronisko, które jednak spłonęło w 1888 r. Obecnie znajduje się tam obiekt pochodzący z początku XX wieku, który został rozbudowany w latach dwudziestych XX wieku. W roku 1924 uruchomiono tu elektrownię wiatrową, jednak nie przetrwała pierwszej zimy, ze względu na osadzającą się szadź, która doprowadziła do jej zniszczenia. Od 1946r. jako jedno z pierwszych schronisk rozpoczęło obsługę turystów. Dziś służy jako schronisko turystyczne z bufetem, a cześć obiektu zajmuje straż graniczna.

Łomniczka – schronisko położone na wysokości około 1000 m n.p.m., na lewym brzegu potoku w Dolinie Łomnicy u podnóża Śnieżki. Pierwszą budowlą, która została wzniesiona w tym miejscu na początku XIX był szałas myśliwych. W roku 1890 Melz Michael z pobliskich Mysłakowic przebudował szałas na gospodę, jednocześnie budując drogę do Równi pod Śnieżką. Do tej pory jest to jedyne schronisko w Karkonoszach w którym nie ma po dziś dzień elektryczności.

Domek Myśliwski – położony na wysokości 1140 m n.p.m. nieopodal schroniska Samotnia. Budowla postawiona w roku 1924 przez hr. Von Schaffgotscha. Po II Wojnie Światowej przez wiele lat był studenckim schroniskiem turystycznym z bufetem i miejscami noclegowymi. Obecnie jest własnością Karkonoskiego Parku Narodowego i stanowi punkt edukacji ekologicznej KPN.

Miejska Kolej Linowa na Kopę o długości 2229 m i różnicy wzniesień 530 m. Od roku 1959 ułatwia licznym turystom zdobywanie najwyższego szczytu Karkonoszy Śnieżki oraz stanowi podstawę funkcjonowania obszaru narciarskiego Kopa zima – ułatwiając zdobywanie tras narciarzom i snowboardzistom.

Słonecznik – na północnych stokach gór i Pogórzy licznie występują samotne, granitowe ostańce skalne. Swa fantazyjne kształty zawdzięczają długotrwałemu i złożonemu procesowi erozyjnemu, podczas którego usunięte zostały ich mniej odporne na działanie warunków atmosferycznych elementy. Największymi są Pielgrzymy położone powyżej Polany we wschodniej części Karkonoszy. W ich skład wchodzą trzy ogromne, granitowe skały, z których najwyższa osiąga 25 m. wysokości. Najbardziej charakterystyczna skała gór to Słonecznik. Góruje nad Karpaczem Górnym i okolicami. Stojąc na północnym stoku Karkonoszy, na wysokości 1423 m n.p.m. widoczna jest niemal z całej Kotliny Jeleniogórskiej. Ze skałą tą związane są liczne imprezy.

Kaplica Św. Anny – na zachodnim stoku Grabowca, w miejscu gdzie obecnie stoi Kaplica Św. Anny, odprawiano niegdyś pogańskie obrządki religijne. Obecna barokowa budowla wzniesiona została na miejscu starszych w XVIII w. Przy kaplicy znajduje się Dobre Źródło, zwane również Źródłem Miłości – mające według legend cudotwórcze właściwości.